Oferta

Wierzymy, że w rozwoju ważne jest wspierające otoczenie, które daje podstawy pod duże sukcesy małych odkrywców.

Zadzwoń do nas:
664 855 725

Zostaw numer telefonu lub e-mail,
skontaktujemy się z Tobą

KDR_Tu honorujemy Karte Duzej Rodziny
konsultacje

KONSULTACJE

Konsultacje/porady wychowawcze

Konsultacje skierowane są do rodziców dzieci i młodzieży od urodzenia do 18 roku życia (porady dotyczące kwestii wychowawczych, rozwojowych, rodzinnych; wsparcie psychologiczne).

Warto zasięgnąć konsultacji, gdy dziecko przejawia poniższe zachowania:

  • trudności z adaptacją (do przedszkola/ szkoły)
  • trudności w nauce, opuszczanie szkoły
  • kłopoty z radzeniem sobie z emocjami i/lub relacjami z rówieśnikami
  • wycofanie w kontaktach z rówieśnikami i/ lub rodziną
  • zmienność nastroju
  • agresywność
  • zaburzenia odżywiania
  • trudności związane ze snem
  • problemy z koncentracją uwagi
  • nadpobudliwość ruchowa
  • kontakt z używkami
  • zaburzenia somatyczne nie dające się wyjaśnić od strony medycznej

Przemek Chojnacki

Grażyna Fabiszewska
(młodzież, dorośli)

Magdalena Olakowska
(dzieci)

Ola Wróblewska
Wt-Sob: 11-19

Agnieszka Kornel
(dzieci do 10 r. życia)
Pon: 10-18

psychoterapia

PSYCHOTERAPIA

Rozpoczęcie każdej psychoterapii powinny poprzedzić konsultacje psychologiczne w celu ustalenia czy terapia jest zalecana i jakie działania terapeutyczne byłyby najbardziej korzystne.

Konsultacje psychologiczne
Psychoterapia młodzieży 

Psychoterapia indywidualna 
Psychoterapia par/małżeństw 
Psychoterapia rodzinna 

ZAJĘCIA PROWADZI

Klara Sztyler-Małek
(młodzież, dorośli)
Sob: 10-15

Przemek Chojnacki (dorośli)
Wt: 18-21

Adam Wolniak
(młodzież, dorośli)
Śr: 14-19

diagnoza

DIAGNOZA

Prowadzimy diagnozę w niżej wymienionych obszarach:

  • Diagnoza rozwoju poznawczo-intelektualnego,
  • Diagnoza rozwoju społeczno-emocjonalnego
  • Diagnoza rozwoju psychoruchowego,
  • Diagnoza gotowości szkolnej,
  • Diagnoza więzi rodzinnych,
  • Diagnoza procesów integracji sensorycznej.

ZAJĘCIA PROWADZI

Sylwia Nizińkowska

Anna Flis

Grażyna Fabiszewska

Magdalena Olakowska

terapia_reki

TERAPIA RĘKI

Terapia ręki jest programem stworzonym w odpowiedzi na potrzebę usprawnienia motoryki malej, czyli precyzyjnych ruchów dłoni i palców.

Terapia ta skierowana jest przede wszystkim do dzieci, które wykazują:

  • zaburzenia napięcia mięśniowego (wzmożone lub obniżone napięcie),
  • nieprawidłową postawę ciała,
  • zaburzenia koordynacji ruchowej,
  • trudności z codziennymi czynnościami (np. picie z kubka, używanie sztućców, zakładanie butów),
  • problemy z zabawami angażującymi zdolności manualne (zabawy konstrukcyjne, lepienie z plasteliny),
  • problemy z grafomotoryka (pisanie, malowanie),
  • zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Terapia ręki poprzez ćwiczenia i zabawy wspomaga rozwój motoryki malej, dostarcza wrażeń dotykowych, wzmacnia sprawność ruchowa dloni dziecka, umiejętność prawidłowego chwytu przyrządów pisarskich oraz koordynacje pomiędzy dłońmi, a także zdolność pisania.

ZAJĘCIA PROWADZI

Sylwia Nizińkowska

alpakoterapia

ALPAKOTERAPIA

Jesteśmy jednym z kilku ośrodków w Polsce i pierwszym w Warszawie, gdzie można spotkać alpaki. Alpaka to roślinożerny ssak z rodziny wielbłądowatych. Przybyła do Polski z Ameryki Południowej. Alpaki są przyjazne, łagodne, inteligentne i łatwo się uczą.
Alpakoterapia kierowana jest do wszystkich dzieci, a także i dorosłych, którzy po prostu złaknieni są kontaktu ze zwierzęciem. Alpaki pomagają także ludziom starszym. Alpakoterapia wspiera terapię w zakresie rehabilitacji oraz pełni funkcję wychowawczą i resocjalizacyjną. Alpakoterapia wspiera dzieci w sferze emocjonalnej, poznawczej i społecznej; dba także o ich rozwój ruchowy.

Alpakoterapia kierowana jest do:

  • dzieci mających problemy emocjonalne
  • dzieci nieśmiałych, zamkniętych w sobie
  • dzieci z autyzmem, ADHD, zespołem Downa, ADHD, porażeniem mózgowym, niepełnosprawnością intelektualną
  • dzieci i dorosłych doświadczających trudności życiowych, stresu, załamań nerwowych
  • do osób starszych
  • do osób, które lubią zwierzęta

Zajęcia dla dzieci: alpakoterapia indywidualna i grupowa
Podczas zajęć z alpakami dzieci uczą się jakie te zwierzęta są, mogą je głaskać, karmić marchewką. Dowiadują się jak można opiekować się alpakami, co zwierzęta lubią, a czego nie lubią. Głaskanie i przytulanie alpak pomaga rozluźnić się i otworzyć. Kontakt z nimi może poprawić samopoczucie. Obcowanie z alpaką zmniejsza lęk, stres i zwiększa zaufanie. Łagodzi uczucie napięcia i niepokoju.
Elementy zajęć:
Edukacyjny- nauka o przyrodzie, zwierzętach, w tym o alpakach
Relaksacyjny- kontakt ze zwierzęciem, przytulanie, głaskanie alpak
Ruchowe- zabawy ruchowe
Integracyjny- zabawy zespołowe (w przypadku grup)

Alpakoterapia indywidualna
Długość spotkania dziecka z alpakami uzależniona jest od indywidualnych potrzeb. Trwa od 30 do 60 minut. Przed pierwszymi zajęciami dziecka zapraszamy rodzica/ rodziców na jednorazową konsultację z psychologiem w celu zebrania wywiadu o dziecku.
Alpekoterapia grupowa
Zajęcia grupowe trwają od 1 do 2 godzin. Odbywają się w ośrodku lub w danej placówce. Uczestniczą w nich dwie alpaki. Zajęcia mogą odbywać się na zewnątrz lub w odpowiednio dużej sali. Maksymalna liczebność grupy to 20 osób. Zajęcia mogą być podzielone na grupy (np. dwie dwudziestoosobowe grupy po 1 h). Na zajęciach muszą być obecni opiekunowie grup z danej placówki.

Zajęcia dla dzieci i dorosłych: trekking z alpakami
Zapraszamy osoby dorosłe indywidualnie lub z rodzinami na spacery z alpakami.
Trwają one ok. 60 min. Zależnie od decyzji grupy, mogą odbywać się po terenach zielonych/drogach gruntowych lub drogą asfaltową.

Grupowe/rodzinne zapisy ustalane są indywidualnie. Prosimy o kontakt z recepcją.

Przemek Chojnacki

Patrycja Wudniak

koparka-cion

KOPARKA

Mój syn marzył o prawdziwej, dużej, tajemniczej i niedostępnej dla dzieci Koparce.
Jako ojciec wyznaję zasadę, że marzenia są po to, by jest spełniać, dlatego dałem mu na to namacalny dowód.
I oto jest! Na wyciągnięcie ręki, gotowa do poznania, dotknięcia i sprawdzenia.
Pod okiem opiekuna, Maksiu oraz inne dzieci, mogą doświadczyć tego, co z pozoru wydawać by się mogło nieosiągalne.
Czy może być dla dziecka lepsza motywacja do podążania za swoimi marzeniami?

Warto umożliwić dziecku kontakt z Koparką, ponieważ:

  • jest to urządzenie magiczne – znane tylko z placu budowy
  • warto umożliwić poznanie nieznanego, ponieważ daje to poczucie sprawstwa i mocy
  • obcowanie z tak dużą maszyną wzmacnia poczucie własnej wartości

 

Promocja! Do pierwszego wejścia do koparki mogą Państwo dobrać bezpłatnie sesję alpakoterapii.

integracja_sensoryczna

INTEGRACJA SENSORYCZNA

Zapewniamy:

Terapię integracji sensorycznej przeznaczoną dla dzieci o prawidłowym rozwoju intelektualnym, lecz doświadczających określonych trudności w przedszkolu lub na etapie wczesnoszkolnym.

Warto zdecydować się na terapię integracji sensorycznej gdy dziecko przejawia poniższe zachowania:

  • bywa nadmiernie ruchliwe i pobudzone
  • ma trudności z koncentracją uwagi
  • chodzi na palcach
  • bywa agresywne względem rówieśników
  • zdarzają mu się zachowania autoagresywne
  • czasami zdaje się nie odczuwać bólu
  • obgryza paznokcie
  • siada w nietypowej pozycji z kolanami z przodu, a stopami z tyłu
  • drażnią je metki w ubraniach, szorstkie materiały
  • nerwowo reaguje na przypadkowy dotyk,
  • nie przepada za czasem kąpieli
  • nie lubi czesania włosów, obcinania paznokci,
  • jest wycofane, onieśmielone w grupie rówieśniczej
  • zdarzają mu się nietypowe, nieadekwatne dla sytuacji reakcje emocjonalne
  • jest wybredne podczas posiłków
  • często zasłania uszy rękoma
  • ma objawy choroby lokomocyjnej

Dodatkowo, jeśli obserwujesz u swego dziecka dwa lub więcej objawów z powyższej listy, warto udać się z nim na badanie przesiewowe z zakresu integracji sensorycznej, by móc lepiej zrozumieć to, jak dziecko funkcjonuje, trafniej odpowiadać na jego potrzeby, ułatwić mu funkcjonowanie w grupie rówieśniczej, naukę w szkole oraz zapewnić mu harmonijny rozwój.

ZAJĘCIA PROWADZI

Sylwia Nizińkowska

billionphotos-1083611

Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dziecka

Pomoc w stymulacji rozwoju psychoruchowego (pobudzenie ruchowe, poznawcze, emocjonalne) dziecka niepełnosprawnego oraz jego społecznego rozwoju.  Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dziecka  nie wyklucza jego udziału w wychowaniu przedszkolnym.

Udział w zajęciach jest bezpłatny, odbywa się na podstawie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, wydawanej przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną. 

Beneficjentami zajęć są dzieci w wieku od 0 do 7 lat lub do chwili podjęcia obowiązku szkolnego, nie później jednak niż do 8 roku życia.

ORGANIZACJA ZAJĘĆ:

Organizacja zajęć Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka w Ośrodku Koparka:

  • zajęcia realizowane są w wymiarze 4 godzin w miesiącu; w godzinach od 15:00 – 20:00 (pon.- pt.)
  • zajęcia prowadzone są indywidualnie z dzieckiem i/lub jego rodziną,
  • w przypadku dzieci, które ukończyły 3. rok życia, zajęcia mogą być prowadzone w grupach liczących 2 lub 3 dzieci,
  • zajęcia prowadzone są cyklicznie przez terapeutę określonej specjalności, zgodnie z ustalonym harmonogramem i obejmują okres trzymiesięczny,
  •  o rodzaju zajęć realizowanych przez dziecko decyduje Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju, uwzględniając zalecenia wynikające z opinii o wczesnym wspomaganiu rozwoju, jak również wskazania wynikające z postępowania diagnostycznego,
  • każde dziecko może korzystać z jednego cyklu zajęć specjalistycznych.
  • rodzice podpisują oświadczenie o tym, że dziecko nie korzysta z zajęć organizowanych w ramach wczesnego wspomagania rozwoju w innej placówce,
  • po każdym cyklu następuje podsumowanie prowadzonej terapii.

 

ZADANIA ZESPOŁU WCZESNEGO WSPOMAGANIA DZIECKA:

  • ustalenie, na podstawie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, kierunków i harmonogramu działań w zakresie wczesnego wspomagania i wsparcia rodziny dziecka,
  • nawiązanie współpracy z zakładem opieki zdrowotnej lub ośrodkiem pomocy społecznej w celu zapewnienia dziecku rehabilitacji, terapii lub innych form pomocy, stosownie do jego potrzeb,
  • opracowanie i realizowanie z dzieckiem i jego rodziną indywidualnego programu wczesnego wspomagania z uwzględnieniem działań wspomagających rodzinę dziecka w zakresie realizacji programu, koordynowania działań specjalistów prowadzących zajęcia z dzieckiem oraz oceniania postępów dziecka,
  • analizowanie skuteczności pomocy udzielanej dziecku i jego rodzinie, wprowadzanie zmian w indywidualnym programie wczesnego wspomagania, stosownie do potrzeb dziecka i jego rodziny, oraz planowanie dalszych działań w zakresie wczesnego wspomagania.

Rodzaje prowadzonych zajęć w ramach wczesnego wspomagania rozwoju:

  • terapia psychologiczna,
  • terapia pedagogiczna,
  • terapia logopedyczna,
  • integracja sensoryczna,
  • trening umiejętności społecznych.

Zajęcia prowadzą:
Przemek Chojnacki
Patrycja Wudniak
Sylwia Nizińkowska
Magdalena Olakowska

balloons-32260_640

Urodziny

Urodziny organizowane w Ośrodku Koparka są spersonalizowane, czyli dostosowane  do potrzeb i zainteresowań konkretnego dziecka.

W trakcie tworzenia szczegółowej oferty konsultujemy wszelkie pomysły z rodzicami dziecka, ponieważ tworzymy program wydarzenia na podstawie tego, co ich dziecko lubi, czego nie lubi, czym się interesuje. Bierzemy pod uwagę wszystkie wskazówki, tak aby jubilat przeżył niezapomniane urodziny!

Zajęcia z alpakami są stałym punktem w planie urodzin; dodatkowo staramy się, aby dzieci spędzały jak najwięcej czasu na dworze – organizujemy dla nich przeróżne zabawy (np. podchody, robienie eksperymentów) oraz atrakcje (np. ognisko).

Ostateczny koszt organizacji urodzin w Ośrodku jest ustalany po kontakcie
z rodzicami. Cena zależy od ilości gości, czasu trwania urodzin i tego, co jest w programie. Znaczenie ma również to, czy jest zapotrzebowanie na poczęstunek, stworzenie „Kącika dla maluchów” (poniżej 4. roku życia) czy dekorację otoczenia.

 

Wariant I – 600 zł – 900 zł

Ilość gości: do 7
Czas trwania: 2 godziny
1 animator
Bez przekąsek z naszej strony.

 

Wariant II – 1 000 zł – 1 600 zł

Ilość gości: 8 – 14
Czas trwania: 3 godziny
1-2 animatorów
Możliwe przekąski z naszej strony (np. pokrojone owoce i warzywa, koreczki, małe kanapki).

 

Wariant III – 1 600 – 2 500 zł

Ilość gości: 15 – 26

Czas trwania: 3 – 4 godziny
2 – 3 animatorów + Goście Specjalni (np. animator cyrkowy, magik, plastyk, muzyk)

Możliwe przekąski z naszej strony (np. pokrojone owoce i warzywa, koreczki, małe kanapki).
W tym wariancie proponujemy dodatkowe atrakcje. Dysponujemy sprawdzoną bazą osób: animator cyrkowy – nauka żonglowania, magik, profesjonalne eksperymenty chemiczne
i fizyczne, warsztaty LEGO, nauka programowania, zajęcia z gliną, warsztaty survivalu, kulinarne, muzyczne.
W prezencie od Ośrodka jubilat otrzymuje voucher na spacer z alpakami dla całej rodziny do zrealizowania po urodzinach.

Wariant IV 400 – 600 zł

Jeśli chcieliby Państwo zaprosić alpaki do siebie na urodziny dziecka, a nie organizować ich w Ośrodku Koparka – istnieje taka możliwość.
Możemy iść na spacer (starsze dzieci) albo przeprowadzić warsztat, dotyczący tych sympatycznych zwierząt w ogródku lub w parku.

Pula aktywności / propozycji / zajęć do wyboru:

  • zajęcia z alpakami (karmienie, głaskanie, przytulanie, czesanie, chodzenie na smyczy –
    w zależności od wieku; albo po naszej działce albo po okolicy ośrodka),
  • praca plastyczna z wełną alpaki (prace zabierają dzieci do domu),
  • eksperymenty (np. wulkan)
  • zabawy zręcznościowe,
  • zabawy z Chustą Klanzy,
  • gry rozwijające współpracę,
  • podchody,
  • zabawy sensoryczne (np. domową ciastoliną, cieczą nienewtonowską),
  • tor przeszkód,
  • prace z modeliną (dzieci zabierają utwardzone prace do domu),
  • kulinaria (np. ozdabianie ciastek)
  • quiz o jubilacie / jubilatce,
  • wspólne przygotowanie prezentu – rysunku,
  • niesztampowe zajęcia plastyczne,
  • ognisko z kiełbaskami,
  • grill,
  • oraz wszelkie inne zajęcia, które Państwo nam zasugerują znając świetnie swoje dziecko

Zapraszamy 😀

Często zadawane pytania:

  1. Jak wyglądają urodziny, kiedy jest ładna pogoda, a jak, kiedy jest zimno
    i brzydko?

    Kiedy jest idealna pogoda całe urodziny odbywają się na dworze, ale zawsze mamy „plan B” i możliwość przeprowadzenia zajęć w budynku. Generalnie preferujemy jak najwięcej zabaw na dworze i nie boimy się złej pogody. W sezonie wiosennym i jesiennym mile widziane jest dopisanie na zaproszeniach prośby o odpowiednio ciepłe i wygodne ubranie. Ponadto, na naszych urodzinach dzieci nieraz się brudzą, na przykład podczas eksperymentów i działań plastycznych.
  1. Czy trzeba przynosić własne sztućce, kubki, talerzyki, serwetki?

    Nie ma takiej potrzeby, wszystko mamy.
  1. Czy możemy przynieść własne przekąski?Tak. My również możemy przygotować przekąski, wówczas cena urodzin wzrasta.
  1. Jakie przekąski oferujecie?Zależy nam, żeby przekąski były zdrowe. Oferujemy małe, kolorowe kanapeczki z szynką, serem, warzywami; kolorowe koreczki w wersji słonej albo słodkiej; warzywa, owoce, chrupki kukurydziane, słone paluszki. Ponadto możemy zorganizować dodatkowe zajęcia, podczas których, dzieci będą ozdabiać ciastka (polewą/lukrem, bakaliami) i oczywiście je zjeść lub zabrać do domu J
  1. Czy można sobie u Państwa zrobić kawę/herbatę?Mamy kuchnię, w której do dyspozycji rodziców są: czajnik, ekspres, kawa, herbata, cukier, porcelanowe kubki i talerzyki, szklanki, sztućce. Są też jednorazowe naczynia i serwetki.
  1. Co proponują Państwo dorosłym na czas urodzin dzieci?Przy ilości dorosłych poniżej 10 osób można komfortowo spędzić czas w jednym z pomieszczeń, gdzie przygotujemy stolik i krzesła, można przynieść własne przekąski. Można również zostawić dzieci i udać się na spacer do pobliskiej kawiarni, np. „Lollipop Caffe” (ul. Przewodowa 23), „Meryk” (ul. Patriotów 125), „Mytlewski” (ul. Trakt Lubelski 155).
  1. Czy mogą Państwo zadbać o dekoracje?
    Dekorujemy salę i ogród balonami i girlandami. Mamy kolorowe  talerzyki, kubeczki i sztućce, które z pewnością przypadną dzieciom do gustu. Każde dziecko może wybrać swój ulubiony kolor sztućców.
  1. Co mogą Państwo zaproponować maluchom (w wieku poniżej 4 lat), które wolą być przy rodzicach?Jeśli jest taka wcześniejsza prośba, przygotowujemy „Kącik Malucha”. Mamy materac, stolik i niskie krzesełka, kredki i kolorowanki, domową ciastolinę.
  1. Co dzieci robią z alpakami?Głaszczą, przytulają, karmią marchewkami i prowadzą na smyczy. Poznają podstawowe informacje o zwierzętach. Starsze dzieci mogą przejść z alpakami tor przeszkód. Na koniec zajęć wykonują pracę plastyczną: wyklejają wełną alpak obrys zwierzęcia na kartce. Gotowe prace dzieci zabierają do domu.
  1. Czy alpaki mają mogą być niebezpieczne dla dzieci?Na wstępie zajęć opiekun opowiada dzieciom o podstawowych zasadach zachowania przy zwierzętach, o tym co alpaki lubią, a czego nie. Nasze alpaki pochodzą z hodowli, gdzie zostały poddane odczulaniu i wykazują się dużą cierpliwością wobec dzieci. Są to bardzo spokojne zwierzęta – pracujemy z nimi w ramach zajęć z alpakoterapii – indywidualnych i grupowych (w przedszkolach/szkołach).
logo na prezroczystym

Czym jest Pozytywna Dyscyplina?

Pozytywna Dyscyplina jest klasyczną metodą wychowawczą rozwijaną od 30 lat. Jej korzenie sięgają psychologii indywidualnej austriackiego psychoterapeuty Alfreda Adlera, który jako jeden z pierwszych zainteresował się jednostką w szerszym kontekście społecznym i uważał, że wszyscy ludzie mają jedno podstawowe pragnienie: chcą czuć, że przynależą i że są ważni.

Pomaga rodzicom:

– zrozumieć swoje dzieci

– wspierać ich naturalny potencjał

– wychowywać je na mądrych, pewnych siebie, odpowiedzialnych i wrażliwych dorosłych

– SKUTECZNIE radzić sobie z codziennymi trudnościami, takimi jak ubieranie się, wychodzenie z domu, sprzątanie, mycie zębów i tym podobne.

Do tej pory przeszkoliłyśmy już ponad 600 rodziców, same na co dzień korzystamy z tej metody i widzimy masę korzyści, które przynosi.

5 Fundamentalnych Zasad Pozytywnej Dyscypliny

  1. Pomaga dzieciom poczuć łączność i przynależność, pomaga im poczuć, że są ważne w rodzinie i społeczności.
  2. Jest jednocześnie pełna szacunku i wymagająca: miękka i zdecydowana w tym samym czasie, czyli twarda dla problemu i miękka dla osoby.
  3. Jest skuteczna długofalowo: bierze pod uwagę to, co dziecko myśli, czuje, czego się uczy i jakie podejmuje decyzje o sobie samym i o swoim świecie i jak decyduje się postępować w przyszłości, aby przetrwać i odnosić sukcesy.
  4. Uczy ważnych umiejętności społecznych i życiowych: szacunku, dbania o innych, rozwiązywania problemów, współpracy oraz umiejętności wnoszenia wkładu i bycia pożytecznym w domu, przedszkolu, szkole i większej społeczności.
  5. Zaprasza dzieci do odkrywania, jak bardzo są zdolne i kompetentne. Zachęca je do konstruktywnego używania swojej osobistej siły i autonomii.

 

Pozytywna Dyscyplina dostarcza rodzicom gotowych narzędzi i technik do pracy nad sobą i do pracy z dzieckiem.

POZYTYWNA DYSCYPLINA została stworzona, aby kształcić młodych ludzi do bycia odpowiedzialnymi, pełnymi szacunku i zaradności członkami społeczeństwa.

Metoda ta uczy ważnych umiejętności społecznych i życiowych w zachęcający dla dzieci i dorosłych, pełen szacunku sposób (w tym rodziców , nauczyciele , dostawcy opieki nad dziećmi , młodzi pracownicy, i inne). Jest oparta o najlepiej sprzedającą się i niezwykle popularną od 30 lat i ciągle aktualizowaną książkę „Pozytywna Dyscyplina” autorstwa dr Jane Nelsen i współautorów Lynn Lott , Cheryl Erwin i innych.

Najnowsze badania mówią, że dzieci od chwili narodzin  są „zaprogramowane” na szukanie łączności z innymi. Dzieci, które czują więź ze swoją społecznością, rodziną i szkołą wykazują mniej skłonności do nieadekwatnych zachowań i złego zachowania. Aby odnosić sukcesy, będąc członkiem swojej społeczności, dzieci muszą nauczyć się niezbędnych umiejętności społecznych i życiowych.

W Polsce tematem poczucia przynależności zajmuje się dr Agnieszka Wilczyńska, która jest patronem merytorycznym POZYTYWNEJ DYSCYPLINY w naszym kraju. Jest ona także partnerem projektu BOHATERSKIEJ WYOBRAŹNI, prof. Zimbardo (http://hip.org.pl/), objętym patronatem honorowym Ministerstwa Edukacji Narodowej.

 

Narzędzia i koncepcje, które obejmuje Pozytywna Dyscyplina to:

– Wzajemny szacunek. Dorośli modelują szacunek do swoich potrzeb i wymagań sytuacji, będąc wymagającymi wobec dziecka, pozostając jednocześnie życzliwymi i pełnymi szacunku dla potrzeb dziecka.

– Identyfikacja przekonań stojących za zachowaniami. Za każdym zachowaniem dziecka kryje się pewne przekonanie, często błędne. Skuteczna reakcja na nieodpowiednie zachowanie dziecka możliwa jest właśnie dzięki zrozumieniu, powodów, dla których dzieci robią to, co robią. Próba zmiany samego zachowania bez zmiany przekonań skazana jest na niepowodzenie.

– Efektywna komunikacja i umiejętności rozwiązywania problemów

– Dyscyplina, która uczy (i nie jest ani zbyt pobłażliwa, ani zbyt każąca).

– Koncentracja na poszukiwaniu rozwiązań, a nie na karaniu.

– Stosowanie zachęcania (zamiast pochwały). Zachęcanie zauważa wysiłek włożony w działanie i osiąganie postępów, a nie wyłącznie sukcesy. Zachęta buduje trwałe poczucie własnej wartości i sprawczości.

 

Unikalne cechy modelu POZYTYWNEJ DYSCYPLINY obejmują także:

Uczenie dorosłych i uczestników szkoleń poprzez doświadczenie. Tworzenie okazji do ćwiczenia nowych umiejętności i odczuwania radości wynikającej z uczenia się przez doświadczenie.

Programy edukacyjne dla szkół i programy edukacyjne dla rodziców są ze sobą spójne. Rodzice, nauczyciele i osoby zajmujące się szeroko pojętą opieką nad dziećmi mogą pracować razem, tworząc bezpieczne i spójne środowisko dla dzieci.

Relatywnie tanie szkolenia i ciągłe wsparcie kierowane do społeczności, tak aby rodzice i nauczyciele mogli w prosty sposób uczyć się umiejętności Pozytywnej Dyscypliny.

W przyszłości: Certyfikowani trenerzy dostępni w całym kraju, którzy mogą pracować ze szkołami i społecznościami.

Historia Pozytywnej Dyscypliny

Początki Pozytywnej Dyscypliny

Model Rodzicielstwa i oparty jest na koncepcjach Alfreda Adler i Rudolfa Dreikusa. Już w latach dwudziestych XX wieku Adler promował koncepcję edukacji dla rodziców w Stanach Zjednoczonych. Zachęcał do traktowania dzieci z szacunkiem, ale przestrzegał przed ich rozpieszczaniem, które jego zdaniem nie było wpierające i przyczyniało się do późniejszych problemów związanych z funkcjonowaniem w rodzinie i społeczeństwie. Techniki pracy z dziećmi w warunkach szkolnych, opisane już na początku lat dwudziestych, dziesięć lat później, na grunt amerykański, przeniósł Rudolf Dreikurs. Uprzejme i stanowcze podejście do wychowania dzieci w domach i szkołach, Adler i Dreikurs nazywali „demokratycznym”.

Lata ’80

Lynn Lott i Jane Nelsen poznały się w latach osiemdziesiątych. Lynn prowadziła wtedy szkolenia z nauczania poprzez doświadczenie i we współpracy ze swoim uczniami napisała pierwszy Podręcznik Umiejętności Rodzicielskich. Jane była dyrektorem finansowanego przez państwo projektu ACCEPT (Adlerian Counseling Concepts for Encouraging Parents and Teachers, czyli inspirowanych psychologią Alfreda Adlera koncepcji wsparcia dla rodziców i nauczycieli), który tuż po wprowadzeniu i pierwszych testach uzyskał niezwykle pochlebne opinie. W 1981 roku Jane Nelsen napsiała i własnym sumptem opublikowała książkę Positive Discipline („Pozytywna Dyscyplina”)”, w roku 1987 wydaną przez wydawnictwo Ballantine. Rok później Jane i Lynn zdecydowały się na współpracę przy książce Positive Discipline for Teenagers (Pozytywna Dyscyplina dla nastolatków) i zaczęły wspólnie prowadzić warsztaty empirycznego przyswajania umiejętności wychowawczych dla rodziców i nauczycieli. Niedługo później napisały Positive Discipine in the Classroom(Pozytywna Dyscyplina w klasie) i stworzyły podręcznik z mnóstwem empirycznych ćwiczeń dla nauczycieli i ich uczniów.

Pozytywna Dyscyplina współcześnie

W kolejnych latach seria Pozytywna Dyscyplina wzbogaciła się o wiele pozycji, które powstały z myślą o różnych grupach wiekowych, kontekstach rodzinnych i szczególnych potrzebach. Rozpowszechnianiem Pozytywnej Dyscypliny w szkołach oraz na warsztatach dla rodziców i edukatorów Pozytywnej Dyscypliny zajmują się Certified Positive Discipline Associates (Certyfikowani Partnerzy Pozytywnej Dyscypliny). Rodzice, nauczyciele oraz osoby zajmujące się szeroko rozumianą opieką nad dziećmi mogą zostać facylitatorami Pozytywnej Dyscypliny i przekazywać koncepcję tej metody dalej.

Prekursorzy metody

*Alfred Adler (1870 – 1937) był Wiedeńskim psychiatrą, współczesnym Freuda, jednak znacząco różnił się od niego poglądami na naturę ludzką. Adler wierzył, że zachowanie nie jest motywowane zdarzeniami z przeszłości, ale jest ukierunkowane na uzyskanie przynależności i znaczenia oraz wynika z tego, co każdy człowiek decyduje na temat tego kim jest, jacy są inni i jak działa świat.

*Rudolf Dreikurs (1897 – 1972), również pochodził z Wiednia, kierował jednym z ośrodków opieki nad dziećmi w których stosowano metody Adlera w klasach i w środowisku rodzinnym. W 1937 roku uciekł przed nazistowskimi prześladowaniami do USA w 1937 roku. Dreikurs był jedną z pierwszych osób, które rozumiały korzyści płynące z terapii grupowych. Był niestrudzonym orędownikiem relacji opartych na wzajemnym szacunku, zarówno w domu jak i w szkole. Jego najbardziej znane książki to Children the Challenge(Dzieci to wyzwanie), Maintaing Sanity in the Classroom (Pozostac przy zdrowych zmysłach w klasie), The Psychology of the Classroom (Psychologia klasy).

Dowody na działanie Pozytywnej Dyscypliny

Formalna ewaluacja porównawcza szkół stosujących Pozytywną Dyscyplinę i szkół wykorzystujących inne programy wychowawcze dopiero się rozpoczęła. Jednakże, studia nad wprowadzeniem technik Pozytywnej Dyscypliny wskazują na znaczące pozytywne rezultaty wynikające ze stosowania narzędzi Pozytywnej Dyscypliny. Ponad czteroletnie studia nad wprowadzeniem spotkań klasowych w całej szkole podstawowej, w obszarach zagrożonych ubóstwem w Sacramento wykazały znaczące zmniejszenie się liczby zawieszeń w prawach ucznia wynikających ze złego zachowania (z 64 rocznie, na 4 rocznie), oraz zmniejszenie się liczby aktów wandalizmu (z 24 na 2 epizody). Ponadto nauczyciele stwierdzili poprawę w zakresie: atmosfery w klasie, zachowania, nastawienia i wyników w nauce (Platt, 1979).

Wprowadzenie narzędzi Pozytywnej Dyscypliny wpłynęło na statystycznie istotną poprawę zachowania uczniów, w porównaniu do szkół w których nie korzystano z programów Pozytywnej Dyscypliny (Nelsen, 1979).

Dalsze, badania wykazały pozytywny wpływ stosowania specyficznych narzędzi Pozytywnej Dyscypliny (Browning, 2000; Potter, 1999; Esquivel). Badania w powtarzalny sposób potwierdzają, że doświadczanie przez uczniów poczucia bycia częścią szkolnej społeczności (poczucia przynależności do szkoły) zmniejsza liczbę ryzykownych zachowań (takich jak: stany depresyjne, myśli/próby samobójcze, sięganie po papierosy, alkohol, marihuanę, zachowania agresywne) i poprawia wyniki w nauce (Resnick et al, 1997; Battistich, 1999; Goodenow, 1993, Wilczyńska, 2013).

W Polsce tymi zagadnieniami zajmuje się dr Agnieszka Wilczyńska.

Wyniki badań, jakie uzyskał zespół badawczy prowadzący badania pod jej kierunkiem w Polsce w latach 2011-2014 pokazały, że dzieci i młodzież, które czują się przynależne mają wyższą samoocenę, lepiej kontrolują wyrażanie gniewu, mają lepszy nastrój, nie mają większych trudności w nauce ani innych problemów szkolnych (red. Wilczyńska, 2014). Ponadto wykazano, że interwencje polegające na budowaniu poczucia przynależności u dzieci (np. z wykorzystaniem narzędzi pozytywnej dyscypliny) powinny mieć charakter długofalowy a relacja z ważną osobą powinna być w ocenie dziecka możliwa do kontynuacji w przyszłości. A zatem udział dzieci w okresowych zajęciach warsztatowych czy kilkumiesięcznych grupach socjoterapeutycznych nie gwarantuje wzmocnienia poczucia przynależności i wsparcia w redukowaniu poczucia odrzucenia u młodego człowieka. Dlatego też w szkoleniach z zakresu metod budowania poczucia przynależności powinni uczestniczyć opiekunowie, którzy przebywają z dzieckiem na co dzień, w dłuższej perspektywie czasu, czyli przede wszystkim rodzice, wychowawcy i nauczyciele.

Istnieją poważne dowody na to, że uczenie młodzieży kompetencji społecznych  pomaga im także w dorosłości. Uczniowie, którzy byli uczeni kompetencji społecznych częściej kończą szkołę i rzadziej angażują się w zachowania problemowe (Kellam et al, 1998; Battistich, 1999).

Kompetencje rodzicielskie

Chociaż szczegółowe badania programu ychowwania Positive Discipline są w początkowej fazie, programy podobne do Pozytywnej dyscypliny były badane i są skutecznym narzędziem zmiany zachowań u rodziców. Przeprowadzono badania zmiany postaw na zajęciach z zakresu kompetencji rodzicielskich dla rodziców nastolatków (w tym samym nurcie adleriańskim, co Pozytywna Dyscyplina) Stanley (1978). Wykazały one, że rodzice byli częściej skupieni na rozwiązywaniu problemów we współpracy ze swoimi nastolatkami, byli mniej autokratyczni w podejmowaniu decyzji.  Pozytywna Dyscyplina uczy rodziców bycia łączenia uprzejmości i stanowczości w tym, samym czasie.  Liczne badania pokazują, że nastolatkowie, którzy odbierają swoich rodziców jako jednocześnie uprzejmych (responsywnych) i stanowczych (wymagających) są objęci niższym poziomem ryzyka palenia, używania marihuany, alkoholu lub używania przemocy, później rozpoczynają aktywność seksualną (Aquilino, 2001; Baumrind, 1991; Jackson et al, 1998; Simons, Morton et al, 2001).  Kolejne badania łączą styl wychowawczy rodziców (uprzejmy i stanowczy versus autokratyczny lub permisywny) z poprawą osiągnięć szkolnych (Cohen, 1997; Deslandes, 1997; Dornbusch et al, 1987; Lam, 1997).

 

Więcej: http://www.positivediscipline.com/what-is-positive-discipline.html#sthash.xWSPf2Jd.dpuf

Polskie badania:

Agnieszka Wilczyńska (2013) „Uwarunkowania radzenia sobie młodzieży w sytuacjach zagrożenia wykluczeniem społecznym” Wydawnictwo UŚ, Katowice, s. 215

red. Agnieszka Wilczyńska (2014) „Młodzież na biegunach życia społecznego” PWN,  Warszawa 2014, s.310

Załoga
PSYCHOLOG Magdalena Olakowska Absolwentka psychologii, o specjalności Społeczna Psychologia Kliniczna, na UPS w Warszawie więcej
PSYCHOLOG Przemek Chojnacki Absolwent psychologii na Uniwersytecie SWPS w Warszawie o specjalności społeczna psychologia kliniczna.
więcej
PSYCHOLOG, TERAPEUTA SI Agnieszka Kornel Absolwentka psychologii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie na specjalności rodzinno-wychowawczej. więcej
PSYCHOLOG, PSYCHOTERAPEUTA Katarzyna Jaśkiewicz Absolwentka psychologii klinicznej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. więcej
ALPAKOTERAPEUTA Karolina Domagała Miłość do zwierząt objawiła się u niej, gdy już jako nastolatka pomagała w stadninach koni. więcej
PSYCHOLOG Grażyna Fabiszewska Diagnozuje trudności szkolne i prowadzi zajęcia grupowe więcej

Komentarze

Co mówią o nas pacjenci... :)

Aktualności

Galeria

Kontakt

DANE KONTAKTOWE

NEWSLETTER

FORMULARZ KONTAKTOWY